Co to jest drifting?



Drifting jest techniką jazdy samochodem polegającą na celowym wprowadzeniu auta w poślizg, podtrzymaniu i umiejętnym kontrolowaniu tego poślizgu.

Poślizg powinien być utrzymywany na jak najdłuższym odcinku drogi a cała jazda powinna być jak najbardziej płynna. Ideałem jest, kiedy cała trasa pokonana jest w ciągłym, efektownym poślizgu. Auto powinno sunąć bokiem z jak największym wychyleniem, przy czym umiejętności kierowcy powinny pozwolić mu przez cały czas kontrolować trasę po jakiej się ono porusza.



W praktyce każdą trasę można "rozłożyć" na pewną ilość łuków o różnych promieniach i długościach. Pokonując kolejno każdy z tych łuków i przechodząc do następnego otrzymujemy ciągły, płynny przejazd.
W praktyce napotykamy jednak na wiele utrudnień, np. przechodząc z łuku o dużym promieniu mając dużą prędkość, przed wejściem w bardziej ciasny zakręt trzeba wyhamować auto. Wymusza to stosowanie podczas jazdy wielu technik pomocniczych, jak hamowanie lewą nogą, ustawianie auta bokiem jeszcze przed zakrętem aby shamować je jadąc bokiem itd. Lista stosowanych technik jest bardzo długa i w zależności od posiadanego auta, preferencji kierowcy i warunków na drodze przejazdy mogą od strony technicznej znacznie się od siebie różnić.



Drift zapoczątkowany został w Japonii w latach 60-tych XX wieku. Początkowo jeżdżono głównie na górskich trasach. Jazda w kontrolowanym poślizgu pozwalała na szybkie pokonywanie bardzo krętych i ciasnych górskich serpentyn. Technika ta szybko znalazła wielu zwolenników i zaczęła się rozwijać. Przeniosła się na tory samochodowe, gdzie zaczęto organizować zawody.



Obecnie drifting uprawiany jest w bardzo wielu krajach na świecie. W Japonii powstała pierwsza profesjonalna liga driftingowa - D1, która obecnie posiada również edycje w Wielkiej Brytanii, Malezji, Stanach zjednoczonych i Australii. W Wielkiej Brytanii liga jest obecnie znana jako European Drift Championship (EDC).
W Europie, w tym w Polsce drift pojawił się w latach 90-tych XX wieku.
Oczywiście nie można powiedzieć, że wcześniej nikt nie jeździł w ten sposób. Przykładem są rajdy, w których ciasne zakręty, szczególnie na odcinkach szutrowych od dawna były i są do dziś pokonywane długimi płynnymi poślizgami.



Drifting jako dyscyplina sportowa skupia się samej "jeździe bokiem" i perfekcyjnym panowaniu nad autem w poślizgu. Czas przejazdu nie jest brany pod uwagę.

Oceniane są:
- wychylenie auta,
- prędkość pokonywania zakrętów,
- tor jazdy,
- płynność,
- perfekcja panowania nad autem



Zawody driftingowe są bardzo widowiskowym sportem, dlatego startujące auta często są bardzo kolorowe, a przejazdy uatrakcyjniają dodatkowe elementy jak pozrowienia publiczności przez kierowców, migające światła itd. Chodzi przede wszystkim o dobrą zabawę i pokazanie swoich umiejętności.



Do driftingu używane są głównie auta tylnonapędowe, ponieważ wykazują one nadsterowność i stosunkowo łatwo wprowadzić je i kontrolować w poślizgu.
Przy autach przednionapędowych drifting ogranicza się głównie do zarzucania samochodu przy zaciąganiu hamulca ręcznego lub powodowaniu poślizgu tylnych kół przez hamowanie lewą nogą.
Auta czteronapędowe pozwalają również na jazdę w poślizgu, jednak w praktyce na większości zawodów dozwolona jest jazda jedynie samochodami z napędem na tylną oś.



Najbardziej znanymi samochodami używanymi do driftingu są Japońskie coupe takie jak:
Toyota Corolla AE86, Nissan 200sx, Nissan 240sx, Nissan Silvia, Nissan Skyline, Toyota Supra, Mazda RX-7.
W zawodach europejskich najczęściej pojawiają się BMW, Opel oraz sporadycznie lokalne marki jako tania alternatywa.



Do najbardziej znanych zawodników D1 należą: Yasuyuki Kazama, Ken Nomura, Toyohisa Matsuda, Takahiro Ueno, Okachan, Tsuyoshi Tezuka, Yoichi Imamura, Tatsuya Sakuma.



W Polsce za organizację zawodów driftingowych odpowiada PFD (Polska Federacja Driftingu).
Pojawiają się już jednak pojedyncze imprezy driftingowe organizowane przez alternatywnych organizatorów.



TECHNIKI DRIFTU

Braking Drift - polega na przeniesieniu większej części masy auta na przednią część pojazdu za pomocą krótkich, lecz energicznych naciśnięć pedału hamulca w momencie gdy rozpoczyna się zakręt. Wtedy koła tylnej osi tracą przyczepność i rozpoczyna się poślizg samochodu.

Clutch Kick - tzw "strzał ze sprzęgła", polegający na chwilowym naciśnięciu pedału sprzęgła, często dodaniu nieco gazu i bardzo szybkim, energicznym puszczeniu go w trakcie przejeżdżania przez zakręt. Powoduje to gwałtowną utratę przyczepności kół.

Lift Off Drift (Race Drift, Kensei Drift) - wykonuje się ją przy wejściu w zakręt puszczając na krótko pedał gazu, efektem czego jest powstanie niewielkiej nadsterowności powodującej poślizg, któy kontroluje się operowaniem pedałem gazu i kontrowaniem kierownicą. Technika ta używana jest przy większych prędkościach w łagodniejszych zakrętach.

Feint Drift - przed zakrętem wykonuje się skręt w kierunku przeciwnym do kierunku zakrętu, a następnie gwałtownie skręca się kierownicą we właściwą stronę rozpoczynając w ten sposób poślizg.

Dirt Drop Drift - polega na wyjechaniu tylną osią poza tor, gdzie przyczepność opon jest dużo mniejsza, co staje się przyczyną poślizgu.

E-Brake Drift (Emergency Brake Drift, Side Brake Drift) - najbardziej znana technika, polega na zaciągnięciu hamulca ręcznego przy wciśniętym sprzęgle, w momencie wchodzenia w zakręt.

FF Drift (Front Wheel Drive Drift) - stosowana w samochodach z napędem na przednią oś, wykorzystuje się w niej hamulec ręczny oraz nożny podczas wchodzenia w zakręt. W przypadku hamulca nożnego często używa się lewej nogi.

Jump Drift - tzw "podskok", wykonuje się go na zakręcie przejeżdżając przez tarkę tylnym kołem, które w tym momencie podskakuje i można dzięki temu uzyskać chwilowy brak przyczepności oraz nadsterowność samochodu.

Long Slide Drift - jest to długo trwający drift, rozpoczyna się go za pomocą np. Hamulca ręcznego dużo wcześniej przed zakrętem. Wymagana jest do tego duża prędkość samochodu.